Önce sözün dişlediği bir tümceydim.
bozuldu…
Kalktım utanmadan sesleri ilikledim.
Bir de yırtık,
Sökük.
Gövdemde kurumaya yüz tutmuş
Ayıp bir yüzsüzlük.
Çukurlar…
En dibinde her adım yükseliş sayılırmış.
Yüküm ağırmış, çekemeyince öğrendim.
“Her kanat çırpar”, dediler.
Ötüşü yarımmış söylemediler.
Bir gece -ansızın- çöktü karanlık iliklerime.
Kuru kovuklara sığındım.
Böceklerle yüzleştim.
Terslediler.
Şimdi bir yola hasret çekiyorum,
Çatallı ama çıkmazmış.
İki cümlenin arafındayım
Varla yok arasında
Yokta yakın,
Varda uzak,
ANIL TOPÇU
