Gıcırtıyla açılıyor sabah, gıcırtıyla kapanıyor o ağır gözkapakların.

“Su” derdi buna biri, “soğuk ve lal bir su.”

Ama suyun kaldırma kuvvetine hiç inanmadık,

biz en baştan boğulmayı seçtik.

Zamanı yanlış giyinmişiz biz, düğmeleri iliklerken fark ettim;

aşağıdan yukarıya doğru yanlış, yukarıdan aşağıya doğru eksik.

Ve ben, kendi iskeletime teyellenmiş eğreti bir yamayım sanki.

Bizi birbirimize diken iplik çoktan çürüdü.

Sen bana bakınca, bir ormanın en dipteki kökü sızlıyordu eskiden.

Şimdi bizim seninle yıllarca sustuğumuz o koca alfabe,

camlarda buğulanıyor.

Ne yana dönsek devrik bir cümle gibi devriliyor üstümüze eşyalar.

Yürüdükçe kısalmıyor yol, yürüdükçe çoğalıyor taşra.

Ağzımdaki bu tat, vedaların değil, küflenmiş bir “merhaba”nın tadı.

Bak, dikiş yerlerimden sızıyor o eski, o küflü zaman.

Çünkü insan, en çok iyileşmeye başladığı yerden çürür.

ANIL TOPÇU

Bütün sardunyalar kusmuştur suyu.

ve toprak doymamıştır kalabalığa…

Bütün ağustoslar balkona dikilmiş,

Hiçbir masal yazılmamıştır yaşayan.

Gün döner, gece öykünür

ve hatrımda kin büyür

yüzünde kibir.

ANIL TOPÇU

Tekerrür ederdi adımlar.

Coğrafyasına kan doğranmış yerlileri gördü.

Zamansız bir düdük çalındı

Zararsız bir dumandı.

Çürümüş bir el sallandı camlarına

Kesif kokuları vardı kılcal damarlarında

İspinozlar havalandı.

Çağın bataklığı obruktur tabanlarında

Çarmıhı hatırla.

Dikenler dirilmiş avuçlarında

Bir kıyamet ilişti kızıl perdesine.

Motiflerin içinde varlık anlamsızdı.

Bir orman yakasına gül takmış

Karanfilde yoğun kıskanma

Sokaklarından geçiyor bütün tantana

Kıvranıyor saçlarının ortasında.

Kuzeyden bir ücraya denk olmuştu.

Tüm gidilmez ada-larım

Ve

Trenler

Vagonları

Bulamadı.

ANIL TOPÇU